این هم دو بیت شعر که به صورت سطری و ستونی یک جور خوانده می شود.

(ماتریس متقارن ادبی)

از چهره         افروخته      گل را           مشکن

افروخته          رخ مرو     تو دگر          به چمن

گل را            تو دگر        مکن خجل    ای مه من

مشکن           به چمن       ای مه من      قدر سخن